ਅਬੁ ਹਾਜ਼ਿਮ ਬਿਨ ਦੀਨਾਰ ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ: ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਸਹਲ ਬਿਨ ਸਾਦ ਸਾਅਦੀ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਆਪ ﷺ ਦੇ ਮਿੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਕਿਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹਲ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਕਸਮ! ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਉਸ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਕਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਸਾਰੀ ਔਰਤ (ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸਹਲ ਨੇ ਲਿਆ ਸੀ) ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਫਰਮਾਇਆ: "ਆਪਣੇ ਤਰਖਾਣ ਗੁਲਾਮ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਿੰਬਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿਤਾਬ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਕਰਾਂ।" ਸੋ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਲਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ 'ਝਾਊ' ਨਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਿੰਬਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫੇਰ ਆਪ ﷺ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਕਬੀਰ-ਏ-ਤਹਿਰੀਮਾ (ਪਹਿਲੀ ਤਕਬੀਰ - ਅੱਲਾਹੁ ਅਕਬਰ) ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਹੀ, ਫੇਰ ਆਪ ﷺ ਨੇ ਰੁਕੂ ਵੀ ਉਸੇ 'ਤੇ ਕੀਤਾ, ਫੇਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਹੋਏ ਨੀਚੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਮਿੰਬਰ ਦੀ ਜੜ 'ਤੇ ਸਜਦਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਮਿੰਬਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫੇਰ ਜਦੋਂ ਨਮਾਜ਼ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਰਮਾਇਆ: "ਲੋਕੋ! ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨਮਾਜ਼ ਸਿੱਖ ਲਵੋ।"