فوائد الحديث

Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- çok yüce bir ahlaka sahipti.

İbn Hacer şöyle demiştir: Hadiste -sallallahu aleyhi ve sellem-'in ümmetine karşı merhametinin mükemmelliği, ahlakının güzelliği ve zatının asaleti görülmektedir. Zira o, kendisinin bir başkasına güç ve şiddetle muamele etme ihtimaline karşılık olarak telafi etmeyi ve ihsanda bulunmayı amaçlamıştır.

İmam Nevevî şöyle demiştir: Nasıl olur da kendisine beddua edilmeyi hak etmeyen birine beddua edebilir, ona hakaret edebilir, ona lanet okuyabilir ve benzeri şeyler yapabilir?" denirse, cevabı âlimlerin verdiği cevaptır ve bunun özeti iki yönü içerir. Birincisi: Burada kastedilen şudur ki, o kişi Allah Teâlâ katında ve işin iç yüzüyle (kalbinde olan bilinmediği için) bunu hak etmez. Fakat zahiri olarak bunu hak eder. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- meşru bir işaretle bir kimsenin laneti hak ettiğini düşünür, batıni olarak ise o kimse bunu hak etmez. Ona, -sallallahu aleyhi ve sellem-'e zahiri olana göre hüküm vermesi emredilmiştir. Allah gizli olanları bilir. İkincisi: Ağır sözler söylemesi, lanet etmesi ve benzeri şeyler kasıtlı değildir. Aksine Araplar'ın kasıt olmadan sözlerini birleştirmelerinden kaynaklanıyordu. Örneğin, Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem-'in şu sözü: "Sağ elin topraklansın'', ''Devenin ayaklarının kesilmesi'' ve ''Boğazında ağrı olsun." ve şu hadiste: "(Uzun yaşamayasın)." ve Muaviye hadisinde: "Allah karnını doyurmasın" ve benzerleri. Bunların hiçbirini gerçek bir lanet etme olarak kastetmemişlerdir. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- bunlardan birinin kabul edilmesinden korkmuş, bu yüzden Rabbi -Subhânehû ve Teâlâ-'dan bunu bir rahmet, kefaret, yakınlık, arınma ve mükâfat kılmasını dilemiş ve yalvarmıştır. Bu, ondan sadece nadir ve olağanüstü zamanlarda gelmiştir ve Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- müstehcen sözler söyleyen, ahlaksız, çokça lanet eden veya kendi nefsi için intikam alan biri değildi.